Historia | Ribeira do Deza

Unha historia que comeza co zumbido das abellas

Din que, cando o sol se ergue amodo sobre a Ribeira do Deza, hai un intre no que todo queda en silencio. É entón cando se escoita un son antigo, case esquecido: o zumbido das abellas, traballadoras incansables, que levan séculos escribindo esta historia sen palabras.

Hai moito tempo —tanto que ninguén lembra a data exacta—, os montes e vales do Deza xa estaban cheos de flores silvestres. Breixos, castiñeiros, silvas e herbas aromáticas medraban libres, ao ritmo das estacións. As xentes da comarca aprenderon axiña a observar a natureza, a escoitala con paciencia e a respectar os seus tempos. Así descubriron que as abellas non só facían mel: gardaban nel o sabor da terra, o sol do verán e a chuvia miúda do inverno.

Conta a tradición que os primeiros cortizos se colocaban con coidado, buscando lugares tranquilos, protexidos do vento e do exceso de sombra. Non había présa. O mel non entendía de atallos. Cada colleita era un pequeno acontecemento, unha recompensa á espera e ao bo facer.

Co paso dos anos, as xeracións foron cambiando, pero o vínculo entre as persoas e as abellas mantívose intacto. Os avós ensinaban aos netos a non ter medo do zumbido, a achegarse con respecto, a entender que aquel pequeno insecto era un aliado silencioso. “Se as coidas, elas coidaran de ti”, dicían.

Na Ribeira do Deza, o mel nunca foi só un alimento. Foi remedio para as gorxas feridas, doce nas festas, compañeiro do pan quente nas mañás frías. Cada culler contaba unha historia distinta, segundo o ano, o clima e as flores que tinguiron a paisaxe.

Hoxe, moitas cousas mudaron. O mundo vai máis rápido e ás veces esquece mirar arredor. Pero hai tradicións que resisten. Seguen existindo mans que traballan con calma, ollos atentos aos ciclos naturais e un profundo respecto pola terra herdada.

Mel Ribeira do Deza nace dese espírito. Non como unha idea moderna, senón como a continuación dun relato antigo. Un relato feito de paciencia, de coidado e de amor polo lugar que habitamos. Cada tarro garda algo máis ca mel: garda unha paisaxe, unha maneira de facer as cousas e unha promesa de autenticidade.

E así, cada vez que alguén abre un deses tarros, o conto volve comezar. Porque mentres haxa abellas nos nosos montes e persoas dispostas a escoitalas, a historia da Ribeira do Deza seguirá viva, zumbando baixiño entre flores e lembranzas.